مي دونم يه خه خورده مسخره است و بعضي ها مثل مامان جان ممکنه کلي بزنن تو ذوقم ، ولي چي کار کنم که دارم از فرط هوش و ابتکار و اين چيزا مي ترکم .

البته نا گفته نماند که اگه نيروي محرکه اي به نام يسنا نبود و اصولآ خودش نبود هرگز اين چنين شکوفا نمي شدم .

به هر حال چيزي که در زير مي خونيد يک مکالمه ( کانورسيشن يا به قول گلنار کانورسيسيون ) عاشقانه بين دو نفر ( البته مجازي) هست که با ابيات بي نظير حافظ طراحي شده . به اميد اينکه مورد پسند اهل فن قرار بگيره ...

( لطفآ اگه جايي نا مفهوم بود يا کسي خواستار روند کلي ماجرا بود به اطلاع بنده برسونه تا در متن بعدي بنگارم )

شماره هاي يک و دو نشان دهنده ي گوينده ي سخن است و به اطلاع مي رسانم که شماره ي دو اونيه که گذاشته و رفته . لطفآ براي درک مفهوم شعر به ظاهري ترين معناي اون توجه کنيد :

۱) مرحبا طائر فرخ پي فرخنده پيام             خير مقدم چه خبر دوست کجا راه کدام‌؟

 سحرم دولت بيدار به بالين آمد                  گفت برخيز که آن خسرو شيرين آمد

۲)رسيد مژده که ايام غم نخواهد ماند                  چنان نماند و چنين نيز هم نخواهد ماند

۱) در نمازم خم ابروي تو در ياد آمد                     حالتي رفت که محراب به فرياد آمد

 ياري اندر کس نميبينيم ياران را چه شد                 دوستي کي آخر آمد دوستداران را چه شد

۲) سالها دل طلب جام جم از ما مي کرد                   وآنچه خود داشت ز بيگانه تمنا مي کرد

۱) دلبر برفت و دلشدگانرا خبر نکرد                    ياد حريف شهر و رفيق سفر نکرد

۲) شوخي مکن که مرغ دل بي قرار من                  سوداي دام عاشقي از سر به در نکرد

۱) شنو اين نکته که خود را ز غم آزاد کنی               خون خوري گر طلب روزي ننهاده کني

آخرالامر گِل کوزه گران خواهد شد                         حاليا فکر سبو کن که پر از باده کنی

۲) داني که چيست دولت ديدار يار ديدن                     در کوي او گدايي بر خسروي گزيدن

۱) ما در پياله عکس رخ يار ديده ام                       اي بي خبر ز لذت شرب مدام ما

۲) من دوستدار روي خوش و موي دلکشم            مدهوش چشم مست و مي صاف و بي غشم

شراب تلخ مي خواهم که مرد افکن بود زورش                      

که تا يکدم بياسايم ز دنيا و شر و شورش

۱) کجا روم چه کنم چاره از کجا جويم                  که گشته ام ط غم و جور روزگار ملول

۲) مرا اميد وصال تو زنده مي دارد                وگرنه هر دمم از هجر توست بيم هلاک

۱) گلعذاري به گلستان جهان ما را بس               زين چمن سايه ي آن سرو روان ما را بس

۲)شاه شمشاد قدان خسرو شيرين دهنان                که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان

خدارا کم نشين با خرقه پوشان                 رخ از رندان بي سامان مپوشان

۱) دل مي رود ز دستم صاحبدلان خدا را                دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

دردم از يارست و درمان نيز هم                          دل فداي او شد و جان نيز هم

۲) نصيحتي کنمت بشنو بهانه مگير                       هر آنچه ناصح مشفق بگويدت بپذير

يوسف گم گشته باز آيد به کنعان غم مخور                    کلبه ي احزان شود روزي گلستان غم مخور

پند حکيم محض صواب است و عين خير    

فرخنده آن کسي که به سمع رضا شنيد

۱) ياد وصل دوستداران ياد باد                    ياد باد آن روزگاران ياد باد

۲) حافظ از بهر تو آمد سوي اقليم وجود          قدمي نه به وداعش که روان خواهد شد

۱) اي دل ريش مرا با لب تو حق نمک              حق نگهدار که من مي روم الله معک

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

انشاءالله داستانش باشه براي بعد .